Een ode plus waarschuwing aan Nico Dijkshoorn

Nooit las ik iemand beter columns schrijven dan Nico Dijkshoorn. Nico was zo'n columnist die je aan het nadenken zette. Het sarcasme, de absurditeit, de verwondering over alles wat normaal lijkt maar door de bril van Nico of heel erg slecht of heel erg goed is. Nico was zo'n man die carrières kon maken en breken. Stond het Nico niet aan dat je op zaterdagmorgen het grasveldje in je achtertuin maaide, dan zette hij zijn laptop op zijn schoot, tikte stilletjes even wat, las het voor in het eerste het beste tv-programma, en dat was dat. Je kon je nergens meer vertonen. Wist je de goedkeuring van Nico te krijgen, dan zat je gebeiteld. Ook dan begonnen de vingertjes te typen, schraapte Nico op de televisie zijn verre van zoetgevooisde keeltje, las zijn pennenvrucht in het tempo van je oude opa op de A12 voor en voor de rest van je leven zou je op ieder feestje of partijtje herinnerd worden als die jongen, over wie Nico Dijkshoorn ooit een positief stukje had geschreven.